Een ramp! Heer Takeshi heeft met zijn trawanten het kasteel ingenomen. Nu moet General Lee zien het te heroveren. Daarvoor heeft hij hulp nodig en die wil hij op Vrijenberg recruteren. Gelukkig kampeert daar toevallig een troep hele goede Verkenners.

General Lee stelt ze gelijk op de proef: "Beklim de Chinese Muur!" Gelukkig maar, dat ze hun kamp al opgebouwd hebben. Want dat gaat ze niet in de koude kleren zitten. Vooral vanwege de watergeweren van de schurken van Heer Takeshi. Snel naar bed, want morgen is de dag van de lange Mars.

Zondag vroeg opstaan om voor de ergste hitte al een flink eind op weg te zijn. Een hike van 18 km naar de Welpen, met bepakking. Sommigen leggen deze dag al 29 km af. Mét kaart, GPS én controleposten moet je ook op de laatste kruising wel afslaan... Bij de Welpen en Kabouters is er nog iets gezamenlijks met oranje aan de gang, maar het blijkt een één-mans-feestje te zijn . Slapen in een bivak en de volgende dag weer terug. Ditmaal dwars door Apeldoorn en dus wat korter. Helaas wel met onweer onderweg, maar alle Verkenners weten onderdak te vinden om te schuilen. Die avond heeft General Lee een apenbrug opgehangen om te overwinnen. En weer staan Takeshi's schelmen met waterballonnen te gooien.

Dinsdag is het tijd om te relaxen in het zwembad. Nou ja, relaxen? Het is duiken en oppassen voor de tennisballen. Maar de Verkenners krijgen versterking: de overvliegende Welpen komen mee naar Loenen. Ze vallen met de neus in de boter, want ze mogen gelijk zelf koken. En natuurlijk mogen zij ook nog over de apenbrug, net als de Gidsen. In een regenachtige nacht slaapt iedereen en de volgende dag heeft het precies genoeg geregend om kippen te mogen braden boven een houtvuur! Hout sprokkelen, stokken schillen, kippen ontdooien en een houtstapel bouwen met bijl en zaag. De jongens zijn er druk mee. Behalve een klein team wat zich bovenop de heuvel een eigen kasteeltje bouwt: de toren voor de kabelbaan. Na het verorberen van het pluimvee keren de Welpen huiswaarts naar De Punt. De Verkenners krijgen dan nog de volgende challenge voor de kiezen: abseilen van de hoogste waterval van Nederland. Met schoongespoelde voeten gaat iedereen naar bed.

Donderdag wordt een drukke dag. Vroeg op en naar de Apenheul. Zorgen dat niemand achterblijft, want zoek de verschillen maar eens. De tassen moeten wél achterblijven. Door naar De Punt voor een groot groeps-jubileumspel. Ook de Bevers zijn voor deze dag gekomen. Alle speltakken zijn door elkaar gehusseld en de spelletjes zijn zó gemaakt dat ze voor alle leeftijden een uitdaging zijn. Daar krijg je wel trek van. Gelukkig staan de foefen alweer enige tijd een grootse barbeque voor te bereiden en langzaam maar zeker trekken we allemaal de grote kampvuurkuil binnen.

Na een heerlijke barbeque met zijn allen begint het kampvuur. Bert heeft een verassing: alle leiding krijgt als dank voor de inzet het nieuwe uniform cadeau. Met de installatie-insignes erop en een kersverse jubileumbadge. Deze badge zit op de linkermouw. Nuttige informatie, want terug in Zandvoort zullen vele naalden thuis voor alle leden deze mooie badge opnaaien.

Vrijdag alwéér vroeg op. De Cees van Deursentrofee wordt gelopen en voor het tweede jaar gewonnen door Wesley. Dan ontbijten en sportdag. Krachten opbouwen voor General Lee en de kamp afbraak. Eén onderdeel is aangepast aan de blauwe vogelpatrouille: 25 m hinkelen. Verder paalwerpen, kogelstoten en doelfrisbee-en. Tenslotte breken we het kamp op. Helemaal? Nee, een klein stukje biedt moedig weerstand... De kabelbaan wordt bedwongen door de Verkenners en Gidsen. Wanneer iedereen die wil eraf is geweest, breken we deze ook in drie kwartier helemaal af en is de platte kar ingeladen. Takeshi's Castle is heroverd. Ondertussen hebben de Gidsen de laatste gezamenlijke diner klaargemaakt. Het toetje ditmaal geen piemeltjespap, maar een Gidsenalternatief. De kinderen slapen in een groot bivak, net als de leiding al het hele kamp doet.

Zaterdag thee en ontbijt, lupa's smeren en de laatste loodjes inladen. Zo voelen ze tenminste wel! Dan nog even die groen geblousden ophalen. Gelukkig maar, want  de senior-Verkenners hebben de doos met lupa's ook in de vrachtwagen gezet. De Welpen delen hun broodjes met ons en we zijn weer op weg naar huis. De laatste uurtjes als Verkenner voor Stanley, Wesley, Lars, Stijn, Niels, Louis en Jeroen. Volgend seizoen zijn ze Rowans. Ook Tim gaat ons verlaten, helaas. Alleen nog de bagage ophalen uit de vrachtwagen bij het clubhuis. De leiding ruimt alle materialen op en geniet 's avonds na bij een drankje. Alleen een matje (van Wesley?) herinnert nog tastbaar aan het kamp. Oh ja: de vermoeidheid, spierpijn en euforie ook!

Tot volgend seizoen!

Een zinderende hitte... De cactussen staan bol van het vocht, maar hier heerst droogte. Een tumbleweed rolt voorbij. Oh nee, dat is Joost. We liggen rond het kampvuur en worden wakker om vaders en zonen te ontvangen. Wilste Ville loopt vol en voor je het weet is het druk bij de saloon, bank, jail en het lynch-schavot. Gelukkig hebben we een sheriff die orde houdt in het stadje.

Helaas kan hij niet voorkomen dat een desperado al het goud rooft en de opening van ons weekend verstoord. Ondanks een grote klopjacht ontsnapt de boef. Sheriff Joost en zijn cowgirl Wendy maken van iedereen een deputy-sheriff en ze gaan op pad om sporen van de crimineel te vinden.

Na een leuke tocht waar iemand anders over gaat schrijven, komen ze allemaal terug waar de foefen O'Han en MacCees een koe van de veestapel hebben opgebakken tot spareribs. Samen met bruien bonen meuk zijn de mannen al snel weer op krachten gekomen. Na een slok cowboy-koffie kan iedereen weer zijn ogen openhouden en zingen we gezellig bij het kampvuur. Ja, je leest het goed: :"bij"en niet "rond" het kampvuur. Het hoost van de regen buiten en we schuilen onder het grote blauwe zeil.

Plots staat daar de desperado weer! Hij bedreigt de groep en is zelfs met een handlanger gekomen. Maar zo makkelijk ontkomt hij niet en al snel is hiij gevangen genomen en in de jail gegooid. Net als zijn compaan. De sheriff heeft er nu de handen vol van om te voorkomen dat de woedende menigte de twee mannen lyncht. Gelukkig bekent hij dat hij het goud niet echt gestolen heeft, maar aleen een goudklomp gevonden had in de mijn. Terwijl de cowboys dit bespreken, ontsnappen de boeven en we zien ze nooit meer terug.

De volgende morgen, na een lekker ontbijt, dalen de mensen langs een kabelbaan af in de mijnschacht. Het gaat hard en steil, maar toch spannen we de kabel nog even op voor de vaders. Iedereen overleeft het, zelfs Menno. Aan het eind vindt iedereen een klompje goud en zilver voor een aandenken. Het weekend is ten einde en iedereeen bestijgt zijn stalen ros om de zonsondergang tegemoet te rijden. Wilste Ville is gered.

Nog wat filmpjes:
Van de kabelbaan en terug (Danny?) - Nick goes down! - Hans is te lang